Hallo allemaal,

Hier mijn eerste verhaal vanuit Guatemala.

Zaterdag 16 juli

Het was zaterdag een lange reis om hier te komen en ik had gedacht dat ik me wel alleen zou voelen. Maar ik heb tijdens mijn reis met heel veel mensen gesproken. Het is verrassend hoeveel mensen er open staan voor een gesprek. Nu ik alleen reis valt me dat pas op.
De reis begon trouwens iets minder goed, want ik ben mijn telefoon vergeten in Nederland. Mijn ouders hadden een telefoontje gepleegd met mijn tel en omdat we ons opeens moesten haasten zijn we hem vergeten in mijn tas testoppen.Waarschijnlijk zal ik hier toch niet kunnen bellen, dus zo erg is het niet.Was alleen bang dat ikmijn hotel niet kon bereiken, wanneer er niemand zou staan omme op te halen van het vliegveld. Maargelukkigwerd ik netjes opgehaald door twee jongens van het hotel. Zij vertelden datikdie nacht een kamergenootje zou hebben.Een meisje uitde VS diede volgende morgenook met mij mee naar Xela is vertrokken.Zijheeft ook Spaans lessen op de talenschool in Xela. Dus heb de hele reis naar Xela gezellig met haar kunnen optrekken.

Zondag 17 juli

Eenmaal aangekomen in Xela werd ik opgehaald door mijn gastgezin bij de talenschool. In het begin voelde het een beetje onwennig, omdat ik nog geen Spaans kan spreken en zij geen woord Engels. Maar het is daar een drukke en gezellige boel. Moeder Vilmais huisvrouw en kan echt heerlijk koken. Ik krijg drie flinke maaltijden per dag, veel meer dan dat ik thuis eet. Vader Albertoheeft een bedrijf aan het huis. Hij repareert oa motoren en auto´s. Zijn personeel loopt ook constant door het huis. Ze zijn beide hartstikke aardig en kletsen veel tegen me. Ik vind het jammer dat ik ze nu vaak niet kan verstaan en niets terug kan zeggen. Zij hebben twee zonen. Met een van hen klets ik veel, want hij spreekt ook Engels. Dat is wel fijn, want ik kan hem zo van alles vragen en hij vertaalt wat ik te zeggen heb, naar zijn ouders. Ook hebben ze een hele leuk jong hondje van nog geen jaar oud, dat de hele dag achter me aan loopt. In het gezin zijn nog twee andere studenten. Ze komen allebei uit de VS en zijn al langere tijd hier. Met hen kan ik gelukkig ook veel Engels spreken. En ik heb hier al een vriendje. Het buurjongetje van vier komt constant over de vloer.Bij de eerste ontmoeting heb ik hem een stickervelletje gegeven en daar was hij heel blij mee. Moeder zegt dat hij nu niet uitgepraat raakt over mij en constant vraagt waar ik ben. Hij noemt me Niek en praat aan een stuk door in het Spaans tegen mij. Is wel grappig wantmetmijn paar woordjesSpaans kan hij ook nietveel. Na alle ontmoetingen was ik erg moe en ben ik even op bed gaan liggen. Daarna kwam een van de zonengezellig even een babbeltje met me maken. In het midden van het gesprek viel opeens alle stroom uit. Schijnt hier wel vaker te gebeuren, vertelde hij. Snachts heb ik niet echt goed kunnen slapen, want ik hoorde veel geluiden in het huis. De zoon in de kamer naast me heeft tot laat Spaanse tv gekeken en maakte me smorgens alweer om vijf uur wakker met muziek van Eminem. Ik hoop niet dat iedere nacht zo is.

Maandag 18 juli

Vandaag heb ik mijn eerste Spaans les gehad. Het was een les van vijf uur en erg intensief. De school heeft een knusse binnenplaats en daar zit ik met mijn lerares aan een tafeltje Spaans te oefenen. Ik heb vandaag vooral veel grammaticaregels gehad en geleerd hoe je een eenvoudig gesprek kan voeren. Ook heb ik wat huiswerk mee naar huis gekregen om te oefenen. Dacht ik dat ik hier op vakantie was.... Vervolgens even in het gastgezin gaan eten. Zij wonen op loopafstand van school, dus dat is wel gemakkelijk. Alleen moet het dan niet heel hard gaan regenen. Ik heb vanmiddag een hele plensbui over me heen gekregen. Het schijnt hier heel veel te regenen in de middag en avonduren. En dan niet een beetje, maar echt flinke buien... regenlaarzen waren misschien geen slecht idee geweest...Smorgens en tussen de regenbuien door kan de zon wel goed schijnen, dus danis het hier wel lekker.

Vanmiddag ben ik met de baas van de school naar het weeshuis Hogar Temporal geweest. Ik heb daar rond kunnen kijken en afgesproken dat ik morgen begin met werken daar. Het weeshuis ligt op vijf minuten loopafstand van mijn gastgezin, dus dat is wel fijn. Hierna heb ik afgesproken met Rochelle (de Amerikaanse student, waarmee ik samen al naar Xela ben gereisd) We hebben afgesproken om deze week wat dingen samen te doen.Dat is voor ons allebei gezelliger. Vandaag hebben we een poging gedaan om geld te pinnen. Maar dat gaat hier nog al moeilijk. Veel banken zijn corrupt en willen je geld stelen. We zijn naar een bank gegaan waar andere studenten ook hun geld halen, maar daar werkte onze pas niet. Morgen gaan we het hier nog eens proberen.

Dinsdag 19 juli

In de ochtend heb ik weer Spaans les gehad. Het is zo moeilijk! ik hoop dat ik snel vooruit ga, want het kost een hoop energie. En in de middag ben ik de eerste keer gaan werken in het weeshuis. In het weeshuis hebben ze verschillende klasjes. In een van die klasjes heb ik vaak geholpen. In die klas zitten ongeveer 10 kinderen van 5 tot 12 jaar. Heel anders dan in Nederland. Ik heb met de jongste kinderen fruit getekend en met de oudere kinderen basketbal gespeeld. Dat was erg leuk! Het is alleen nog moeilijk om met de kinderen te communiceren.

Om vier uur was ik klaar metwerken en ben ikterug naarschool gegaan om daar Rochelle te treffen.En vandaag hebben we gelukkiggeld kunnen pinnen! Wehebben wat boodschappen gedaan enzijn naar de markt gelopen. Ook hebben we een weekendtripje geboekt naar Lake Atlitlan. Dit is een meer tussen de vulkanen en moet erg mooi zijn. We vertrekken of vrijdag in de middag of zaterdagmorgen. We blijven daar overnachten en komen zondag weer terug. Ik heb erg veel zin om er lekker een weekendje uit te gaan, want ik heb nu niet veel tijd om dingen te bezichtigen. Ik zal volgende week ook wat foto's op de site plaatsen.

Omdat het hier al heel vroeg donker is, rond19uur hebben we niet lang tijd om iets leuks te ondernemen.Hier ishet namelijk niet veilig om als Europees meisje alleen door hetdonkerop straat telopen.Veel meisjes worden lastig gevalen of beroofd.Erg jammer, want zokunnen we niet echt veel ondernemen in de avonduren. Maar meestal ben ik tegen 19 uur al erg moe.Ik slaap hier niet zoveel, omdaterlaat in de avond veel geluiden zijn eniedereen hier tegen vijf uur in de morgen opstaat.

Iedereen bedankt voor de cadeautjes, telefoontjes, smsjes, mailtjes en de leuke reacties op mijn eerste verhaal.Als ik me alleen voel is het fijn om berichtjesvan thuis te lezen...

Tot mijn volgende verhaal!

Liefs,
Anniek